رمضان آمد! رمضان آمد تا يادمان بيندازد که هميشه بهانه‌اي براي بخشيدن هست و براي بخشيده شدن...

رمضان آمد تا شانه‌هاي ما از بار يک سال خستگي رها شود. آمد تا مهماني و مهمان شدن، رسم کهنه ديروز نشود... آمد تا يادمان بياورد که بنده‌ات را در يکي از همين سحرهاي آشنا و در نجواي "الهي لا تودبني بعقوبتک" در آغوش گرفته‌اي و اميدوارش کرده‌اي به " اقبل مني اليسير و اعف عن الکثير"...

آمد تا ‌٣٠ سحر "اللهم اني اسئک" گويان، علي رغم همه بدي‌هايمان، بازهم دل به اجابت ببنديم... آمد تا "ربنا" خوانان با لقمه لقمه محبتت افطار کنيم و قشنگ‌ترين حالات را در قشنگترين لحظات با ذکرت تجربه کنيم؛ و به يادت... رمضان آمد تا...